Αρχαία Φαιστός

Αρχαία Φαιστός

Η Φαιστός αποτέλεσε, κατά την αρχαιότητα, την δεύτερη σημαντικότερη πόλη μετά την Κνωσό. Η αρχαία πόλη ήταν χτισμένη πάνω σε ένα γήλοφο, που της έδινε την δυνατότητα να εποπτεύει την εύφορη κοιλάδα της Μεσαράς.

Ο αρχαιολογικός χώρος βρίσκεται κοντά στον οικισμό Τυμπάκι, στην νοτιοδυτική πλευρά της περιφερειακής ενότητας Ηρακλείου.

Η κατοίκηση της Φαιστού φαίνεται να αρχίζει από την νεολιθική περίοδο και συνεχίστηκε μέχρι την ίδρυση και εδραίωση των μινωικών ανακτόρων. Το πρώτο ανάκτορο χτίστηκε το 1900 π.Χ. όμως ο σεισμός του 1700 π.Χ. το κατάστρεψε ολοκληρωτικά. Στην θέση του οικοδομήθηκε νέο ανάκτορο, τα ερείπια του οποίου σώζονται μέχρι σήμερα.

Η Φαιστός διέθετε δύο ισχυρά λιμάνια, τα Μάταλα και τον Κομμό.

Η πόλη έχασε την ισχύ της και καταστράφηκε το 160 π.Χ., όταν υποδουλώθηκε από την γειτονική Γόρτυνα.

Οι πρώτες γραπτές αναφορές για την Φαιστό γίνονται από τον Όμηρο, στην Ιλιάδα και στην Οδύσσεια, όπου αναγράφεται στον κατάλογο των πόλεων που συμμετείχαν στον Τρωικό πόλεμο. Ο Όμηρος χαρακτηρίζει την Φαιστό ως «εὖ ναιετοώσα», καλά κατοικημένη. Ο αρχαίος ιστορικός Διόδωρος ο Σικελιώτης ισχυρίζεται ότι ιδρυτής της Φαιστού, όπως και της Κνωσού και της Κυδωνίας, ήταν ο Μίνωας.

Σύμφωνα με την μυθολογία, βασιλιάς της Φαιστού ήταν ο Ραδάμανθυς, γιος του Δία και της Ευρώπης και αδερφός του Μίνωα. Ο Ραδάμανθυς φημιζόταν για την σοφία και την δίκαιη κρίση του. Σε εκείνον αποδίδεται και η σύνταξη του Κρητικού Κώδικα.

Ο πρώτος που αναγνώρισε και επέδειξε την θέση της Φαιστού ήταν ο Spartt και οι ανασκαφές ξεκίνησαν το 1884 μ.Χ από τον F.Halbherr και συνεχίστηκαν από την Ιταλική Αρχαιολογική Σχολή.

Το όνομα της Φαιστού σήμαινε λαμπρός, ένδοξος.

-